Column

VVBM-Congres Mechelen, openingstoespraak Frank Creyelman

Een column door Frank Creyelman

Ik heb het genoegen u vandaag welkom te mogen heten in Mechelen.
Diegenen onder u die Mechelen kennen van een paar jaar geleden zullen vooral in het stadscentrum aangenaam verrast zijn en de indruk hebben dat er zo één en ander veranderd is.
Het is zeker juist dat de betonboeren in Mechelen druk bezig zijn geweest met het opsouperen van het belastinggeld. Er zijn nogal wat cosmetische ingrepen gebeurd, die overigens de stadsschuld met de helft hebben doen toenemen. Als u dus met de helikopter zou zijn geland op één van die pleinen dan zou u een bijzonder goede indruk hebben van Mechelen.
Maar de meesten onder u zijn via de Stassartstraat of de Katelijnestraat Mechelen binnen gereden. En ik overdrijf niet als ik zeg dat u onderweg het échte Mechelen hebt gezien. Want ondanks de peptalk die de Mechelse burgemeester-partijvoorzitter-volksvertegenwoordiger via de media de wereld instuurt, blijft de realiteit van de Mechelse straten nog altijd iets anders.
Mechelen is nog altijd een stad waar zeer veel Vlamingen zich niet meer thuis voelen. Mechelen is nog altijd een stad met 80.000 inwoners en tussen de duizend en de tweeduizend illegalen. Mechelen is nog altijd een stad waar de helft van de -21jarigen in het stadscentrum en de aangrenzende sociale woonwijken van allochtone komaf is.Mechelen is nog altijd een stad waar in 40% van de gezinnen de thuistaal NIET het Nederlands is.
Mechelen is nog altijd een stad met bijna 3400 sociale woningen waarvan er 60% in handen zijn van allochtone huurders. Mechelen blijft een al bij al bescheiden centrumstad met een grootstedelijke criminaliteitsgraad, ver boven het gemiddelde van de andere Vlaamse centrumsteden.

De Mechelse coalitie onder leiding van de burgemeester-partijvoorzitter-volksvertegenwoordiger heeft naar eigen zeggen deze stad terug op de landkaart gezet. Jammer genoeg heeft hij zich daarbij van continent vergist. Wie van de Grote Markt 100 meter naar links of godbetert 100 meter naar rechts loopt, die bevindt zich eerder in Noord-Afrika en niet in het Vlaamse Mechelen.Mechelen kent met andere woorden in min of meerdere mate dezelfde leefbaarheidsproblemen als zovele andere Vlaamse centrumsteden.

Wij zijn hier vandaag samengekomen om voor die problemen de oplossingen van het Vlaams Belang voor te stellen. Wij hebben de afgelopen weken en maanden hard gewerkt om inhoud te geven aan een toekomstplan voor onze steden en gemeenten. Bij het Vlaams Belang gaat het inderdaad over inhoud en niet over cosmetica.

Maar als u had gedacht dat het bij onze politieke tegenstrevers ook over inhoud zou gaan, ook over een toekomst voor de bevolking, dan bent u eraan voor de moeite. Zij zijn eerder bezig met de persoonlijke politieke toekomst en voor hen zijn de verkiezingen een lastig fait divers dat roet in het eten van de eigen carrièreplanning kan gooien. Tenminste in Mechelen is dat zo en ik neem aan dat het ergens anders niet veel beter is.

Nog voor de kiezer zich heeft uitgesproken, is er in Mechelen achter de schermen al een paars voorakkoord gesloten. Het kartel SP.A/Spirit gaat na de gemeenteraadsverkiezingen in zee met de VLD. Dat heeft niet enkel te maken met de nationale paarse liefde, maar vooral met de carrière van burgemeester-partijvoorzitter-volksvertegenwoordiger.

Omwille van zijn nationale carrière moet Bart Somers immers kost wat kost burgemeester van Mechelen blijven. Als hij zichzelf NIET kan opvolgen, dreigt men hem bij de VLD de rekening van de achtereenvolgende verkiezingsnederlagen te presenteren. Alleen door afspraken te maken met SP.A/Spirit kan Bart Somers zijn politieke vel redden. Samen gaan rood en blauw onderhandelen met het kartel CD&V/NVA. De boodschap die de blauwe en rode kiezers moeten weten is dus duidelijk: wie in Mechelen voor Somers stemt die stemt tegelijk ook voor de Tiense immigrant Caroline Gennez, naar Mechelen geparachuteerd om de zieltogende SP.A nieuw leven in te blazen én voor de islamspiritist Ali Salmi. Ik bespaar u welke afspraken er nog zijn gemaakt rond de verdeling van postjes, want dat is tenslotte interne Mechelse politiek. Ik wil u daarmee niet vervelen, want vervelend is dat.

Toen wij drie weken geleden via ons afdelingsblad de Mechelaars op heel dit onsmakelijke en ondemocratische scenario attent maakten, dan volgde er een goede week later al een reactiepamflet, waarin dit plan natuurlijk in alle toonaarden werd ontkend. Deze coalitie – aldus dat reactiepamflet - wil verder met dezelfde ploeg want ‘we zijn goe bezig’. De laatste die dat gezongen heeft, had dat nodig om boven zijn faillissement te geraken, maar goed.
Die boodschap - ‘we zijn goe bezig en we gaan verder met dezelfde ploeg’ - werd op dat pamflet gevisualiseerd door een roeiboot met daarin Bart Somers als een soort Piet Piraat met achter hem vier schepenen van diverse partijen vastgeketend als galeiboeven aan zijn zinkende bootje. Piet Piraat wil dus de problemen van Mechelen oplossen met een roeiboot, waarmee men – tussen haakjes – altijd achteruit vaart en dus nooit ziet waar men zal terecht komen. Een roeiboot dus terwijl iedereen weet dat we geen roeibootje nodig hebben, maar een speedboot.

Alleen op een snelle en krachtdadige manier zullen wij de enorme problemen van onze steden en gemeenten de baas kunnen. Mechelen en al die andere Vlaamse steden en gemeenten hebben nood aan programma’s en mensen die zich niks aantrekken van gazettenpraat, van het politiekcorrect denken en van linkse dogma’s. Alleen en alleen op deze manier kunnen wij een antwoord bieden op de enorme uitdagingen waarvoor onze samenleving staat. En niet door om de paar jaar een nieuw blik carrièristen open te trekken.

Vrienden, nu zal u zich misschien afvragen waarom ik nog niets gezegd heb over de dramatische gebeurtenissen van de afgelopen dagen en weken. Ik heb dat niet gedaan omdat ik vindt dat het niet aan mij is om daar duiding over te geven. Ik neem aan dat de sprekers na mij het daarover zullen hebben. Maar ik wil er toch iets over kwijt.

Voorzitter, ik was de afgelopen weken bijzonder fier op de serene manier waarop u samen met het partijbestuur de laffe moord op Joe Van Holsbeeck hebt aangepakt en verwoordt naar de bevolking.
Ik was bijzonder fier op de manier waarop mijn partij zich op de achtergrond hield en geen munt probeerde te slaan uit de terechte emotie van het moment.
Ik was bijzonder fier op de manier waarop onze mandatarissen in de diverse parlementen wezen op de oorzaken van dat zinloos geweld zonder zich te laten meeslepen in een opbodpolitiek of platte partijpolitieke spelletjes.

Maar vrienden, ik zou vandaag niet graag een lidkaart hebben van de VLD.
Want ik kan mij de schaamte voorstellen van zeer veel eerlijke VLD-leden en -kiezers over de crapuleuze manier waarop het recente Antwerpse drama politiek werd gerecupereerd en misbruikt door iemand die zich premier durft noemen. Nog voor de slachtoffers waren weggebracht, vond de premier van dit land het nodig om onze partij de schuld te geven voor het drama in de hoop in oktober een paar honderd stemmen meer te halen.
Ik noem zo iemand geen premier. Ik noem dat een schurk.


Categorie: