Nieuws
Een aparte moslimbegraafplaats in Mechelen?
27 april 2011
CD&V’er Hamid Riffi had zowat een jaar geleden gepleit voor een aparte islamitische begraafplaats in Mechelen en er werd door de meerderheid toegezegd dat daarover een werkgroep zou worden opgericht. Werkgroepen oprichten is één ding. Er besluiten uit trekken is wat anders. Daarom dat Riffi dit keer een voorstel indiende waarbij hij opriep om een ‘multiconfissionele’ begraafplaats in te richten op Mechels grondgebied. Het Vlaams Belang ging de verbale oorlog aan met Riffi en de voltallige gemeenteraad.
Fractieleider
Frank Creyelman verwoordde het zo: “
De therapeutische hardnekkigheid waarmee collega Riffi zijn volk wil ten grave dragen is bewonderenswaardig. Ik heb niks tegen die hardnekkigheid maar moet hem toch een geschiedenisles geven. In de 19e eeuw werden de kerkhoven - die toen een louter godsdienstige zaak waren - geseculariseerd. Dit wil zeggen, in de dood is iedereen gelijk en ook niet-katholieken mogen en moeten op een kerkhof terecht kunnen en niet langer in het 19eeeuwse letterlijke verdomhoekje. Vlaanderen en Europa kennen dus al multiconfessionele begraafplaatsen. Ze zijn dat namelijk allemaal. Wat Hamid Riffi en met hem de moslimgemeenschap bedoeld is dat er apartheid moet komen tussen de doden. Moslims willen immers niet begraven worden tussen anderen. Het begrip ‘multiconfessioneel’ of ‘multilevensbeschouwelijk’ wordt misbruikt om het tegengestelde te bewerkstellingen en om de basiswaarden – de seculiere maatschappij, de scheiding tussen kerk en staat – uit te hollen. De seculiere samenleving is nochtans de beste waarborg voor echte godsdienstvrijheid. U, collega Riffi, kan en mag in mijn staat leven, maar ik kan dat niet in die van u.
Het Vlaams Belang – en met ons de meeste Vlamingen – vraagt dat moslims zich aanpassen aan de geschiedenis, de normen en waarden van dit land. De islam zal zich echter enkel aanpassen onder druk, net zoals de katholieke kerk zich honderd jaar geleden enkel heeft aangepast onder druk. De halfzachte mentaliteit van de traditionele partijen - omwille van electoraal gewin - heeft precies het tegengestelde resultaat. Na iedere toegeving volgt immers een andere eis.” De tussenkomst van Creyelman deed sommige socialisten en liberalen huiveren. Zij herkenden perfect de oorsprong van hun beweging in de woorden van Creyelman. Na meer dan een half uur schorsing werd een onnozele tekst voorgelegd waarin iedereen zich kon vinden, behalve Vlaams Belang. Dit symbooldossier kent ongetwijfeld een vervolg.